Borstvoeding-verhaal van Perihan

Borstvoeding willen geven, was voor mij een vanzelfsprekende keuze. Elke vrouw die voor het eerst moeder wordt, weet natuurlijk niet zo goed hoe het in praktijk zal gaan. Ik had me daarom voorgenomen het zeer graag te willen, echter zonder moeten. Lukt het niet, dan lukt het niet. Het belangrijkst is een gelukkige baby en een gelukkige mama die in harmonie leven.


De eerste nacht: Niet goed aangelegd


De eerste nacht na de geboorte dacht ik het zelfstandig te kunnen. ’s Morgens deden de tepels al pijn. De verpleegster bekeek mijn borsten en gaf aan dat Maxime niet goed aangelegd was geweest.

Mijn vriend kreeg de instructie crème te halen en ik kreeg wat hulp van de kraamverzorgster.


Van te veel, naar te weinig melk

De maanden daaropvolgend zijn bijna in een waas aan me voorbijgegaan. Van keiharde pijnlijke borsten met veel stuwing die melk in ’t rond sproeiden, tot ’s nachts niet genoeg melk hebben en melkpoeder halen in de avondwinkel.

Een langdurige borstontsteking die zo pijnlijk was, dat de melk wel vlammen leken. Huilend heb ik gevoed, tranen over de wangen.


Mijn moederinstinct

De borsten voorverwarmen in een pan met zout-warm water, masseren onder de hete douche, een luier als warm kompres, een gember kompres….Borstvoedingskruidenthee

(dit laatste raad ik aan trouwens) De gekste dingen waren nodig.

Ik kreeg van mijn omgeving te horen dat het OK was om te stoppen, dat het me niet minder zou maken als moeder.

Deze goed bedoelde adviezen, sloeg ik in de wind.

Mijn moederinstinct wilde niets liever dan blijven geven. Ook omdat de ontsteking juist hulp nodig had van mijn kindje, zag ik geen enkele reden om op te geven.


We vonden de harmonie

Een paar maandjes heeft Maxime ook soms een flesje Nutrilon voeding gekregen. Uiteindelijk ging het borstvoeden steeds beter. We kwamen in harmonie. Flesjes deden we alleen nog met gekolfde melk als ik aan het werk was. Maxime werd er altijd zo heerlijk ontspannen van.


Hij viel graag in slaap aan de borst of had van die heerlijke heldere oogjes en roze wangetjes, zo gezond!


De zes maanden bereikt: terug gaan werken

Mijn eerste ‘’doel’’ om de 6 maanden te halen vloog voorbij.

Na de 5e maand moest ik weer werken, op kantoor. Dit betekende kolven.

Ik deed 2 sessies op een dag en deed er een uur per keer over. En dit tijdens een drukke periode op mijn werk, gaf me ook een enorm dubbel gevoel.


Mijn collega’s moesten harder werken. Anderzijds liet ik mijn kindje thuis en voelde ook dat niet zo fijn. Ik vond hem nog zo klein. En mijn lijf had behoefte om aan mijn kindje melk te geven.


Ik had neusspray met oxytocine nodig van de huisarts en filmpjes van mijn kindje op de mobiel om de melktoevoer ‘’snel genoeg’’ op gang te krijgen, binnen de tijd die ik daarvoor had.

Het voelde onnatuurlijk. Ik was teleurgesteld dat de maatschappij dit ‘’gewoon’’ vond en de norm.

Maar mijn borstvoeding ging door.


Dacht dat ik wou/ging stoppen

Uiteindelijk dacht ik na een jaar te willen stoppen.

Als ik mij nu afvraag wat de reden daarvoor was, denk ik omdat ik bijna niemand ken die het langer gedaan heeft. Het leek ‘’niet te horen’’.

Echter het afbouwen rond de eerste verjaardag ging niet goed. Ik kreeg weer een ontsteking. Dit maakte dat we verder gingen met voeden.


Corona: verplicht thuiswerken

In februari 2020 werd Maxime best ziek. We waren naar Italië geweest en dachten direct aan corona. We wisten het nog niet zeker, omdat er toen ook nog niet getest werd. Vanwege de onbekendheid van dit virus, leek het mij verstandig, om hem zo veel mogelijk anti stoffen mee te geven die ik maar kon.


Maxime wilde geen flesjes met gekolfde melk meer, hij at inmiddels kleine hapjes en melk was alleen nog welkom uit de borst. Inmiddels hadden we zo veel ervaring, dat alles soepel ging en het echt even een momentje was om samen tot rust te komen, ontspannen en knuffelen.


Het verplichte thuiswerken gaf ook rust in het voeden. Een keer toen Maxime honger had, heb ik hem gezegd ‘’Kom, dan gaan we even gezellig een tietje doen’’. Als klein grapje. De meeste woorden onthoudt een kindje niet direct. Dit woordje echter wel, en vervolgens als hij honger heeft zegt hij ‘’TIETE!!”. Ik begrijp goed wat hij bedoelt maar het is toch wel enigszins gênant dat hij zijn behoefte op die manier aangeeft. Had ik mijn mond maar gehouden.


Laats had ik een ZOOM vergadering met mijn manager, gelukkig zelf moeder van 3 kinderen. Maxime werd wakker van zijn dutje en kwam even kort ‘hallo' zeggen. Je raad al wat hij zei: ‘’Mama! Tiete !!’’

Het schaamrood staat me nog op de kaken. Afgezien van dat woordje, zou ik niets veranderen aan de situatie. Ik weet niet eens meer waarom ik überhaupt wilde stoppen. Voor Maxime is het echt zijn zen-momentje.


Dag per dag: De omgeving reageert

Nu bekijk ik het dag voor dag. Hij is 2 jaar en bijna 4 maanden. De omgeving reageert er vaak gek op, vooral de mannen in de familie hebben het idee dat ik door het ‘lang’-voeden een mama’s-kindje van hem maak.


Ik heb echter het idee dat het tegendeel waar is. Hij is een zelfverzekerde lieverd die weet dat hij geliefd is. Dit geeft hem houvast en niet onbelangrijk een uitstekende fysieke weerstand.

Hij is eigenlijk afgezien van die ene keer nooit ziek geweest.


We zien wel wanneer we stoppen. In elk geval ben ik dankbaar voor alle hulp die ik gehad heb en de prachtige moeder-zoon momenten. Die ik voor eeuwig in mijn hart draag.


Borstvoeding betekend voor mij: liefde, rust, gezondheid & genieten.

Wij genieten nog even door.


Wat ik andere moeders wil zeggen

Het enige wat ik alle andere moeders zou willen zeggen: 'Kies wat je als moeder zelf fijn vindt en vertrouw op je gevoel. Het komt helemaal goed.'


Alle liefs,

Perihan

@trust.act.bloom